Jakie były początki?
Z pragnienia ewangelizacji narodziła się szkoła
Szkoła Nowej Ewangelizacji Diecezji Toruńskiej powstała w czasie, gdy Kościół w Polsce coraz mocniej odkrywał wezwanie do nowej ewangelizacji. Szczególnym impulsem było nauczanie św. Jana Pawła II, a także powstanie w 1992 roku Diecezji Toruńskiej i związane z nim pragnienie, aby nowo utworzone struktury Kościoła służyły przede wszystkim głoszeniu Jezusa.
W tym czasie wśród młodych ludzi związanych z duszpasterstwem akademickim „Nowe Jeruzalem” dojrzewało proste, ale bardzo konkretne pragnienie: chcieli mówić innym o Jezusie, ale szukali sposobu, jak robić to skutecznie, żywo i w sposób odpowiadający człowiekowi naszych czasów.
Odpowiedzią stało się odkrycie metody Szkoły Ewangelizacji św. Andrzeja (SESA). Zachwyt nad przeżytymi kursami w SNE w Kielcach pokazał, że ewangelizacji można nie tylko uczyć, ale przede wszystkim doświadczać. Metoda SESA łączy głoszenie kerygmatu, doświadczenie wspólnoty, modlitwę, formację uczniów i praktyczne przygotowanie do tego, aby każdy ochrzczony mógł stać się głosicielem Ewangelii.
Ważną rolę odegrał również redemptorysta o. Jacek Dubel, który dostrzegł w tej metodzie ogromny potencjał dla Kościoła. Jego pragnieniem było nie tylko tworzenie kolejnych grup, ale budzenie świeckich do odpowiedzialności za misję Kościoła i wyposażanie ich w konkretne narzędzia ewangelizacji.
Tak spotkały się różne pragnienia: młodych, którzy chcieli głosić Jezusa, doświadczenia SESA, o. Jacka Dubla oraz pierwszego biskupa toruńskiego Andrzeja Suskiego, który pragnął, aby struktury nowej diecezji jeszcze skuteczniej służyły ewangelizacji.
16 marca 1996 roku odbyło się spotkanie, które stało się początkiem Szkoły Nowej Ewangelizacji Diecezji Toruńskiej. Dwa lata później, 25 kwietnia 1998 roku, na mocy dekretu biskupa Andrzeja Suskiego SNE została włączona w struktury duszpasterstwa diecezjalnego.
Jej patronem został św. Jan Umiłowany Uczeń – ten, który najpierw doświadczył miłości Jezusa, a potem stał się Jego świadkiem.
Od początku nie chodziło więc jedynie o stworzenie kolejnego miejsca formacji. Chodziło o szkołę uczniów i ewangelizatorów – ludzi, którzy sami spotkali Chrystusa, pozwolili Mu przemienić swoje życie i zostali posłani, aby pomagać innym Go spotkać.
To właśnie jest serce metody SESA i od początku stanowiło ono DNA naszej Szkoły.